Connect with us

Op-Ed

“Kombi kosovar”, si autogol

Që kombi ynë ende nuk është pjekur për të qenë një komb i qytetëruar, e tregon dhe teza e rrejshme e “kombit kosovar”, togfajëshi më i pathemeltë i krijuar ndonjëherë në gjuhën shqipe. Nëse deri më sot kemi thënë me të drejtë se çështjes sonë kombëtare i kanë rënë ndesh të tjerët, të huajt, fqinjët, duam apo s’duam, tash kemi bërë vetë autogol! Pak rëndësi ka se ç’thonë komb-kosovarlinjtë, se sa jetëgjatë do të jetë shpikja e tyre, ama, qoftë dhe padashur, ata e mbollën mollën e sherrit.

Published

on

Se qysh e tek nuk mund ta dimë, veç xanxa ngjan ta ketë burimin nga skaje inferiore të politikës së Prishtinës. Edhe pse në gjeopolitikë asnjë rast nuk i ngjet tjetrit, kështu që nuk ka vend për krahasime, gjëja e parë që të vjen ndër mend, kur dëgjon këtë idenë e “kombit kosovar”, është kombi gjerman, mënyra se si u bashkua menjëherë pas rënies së Murit të Berlinit, gjermanët nuk bënë deklarata të fryra, por rrëmbyen kazmën e shkallmuan murin ndarës gjysmëshekullor ngritur nga Lufta e Ftohtë.

Kurse ne, kur gjërat shkonin si mos më mirë mes dy pjesëve të atdheut, befas dolëm me teorinë e një muri të ri!? Vetë ne e askush tjetër. Pa tradhtarë në mes, pa Ballaban Pashë, pa asnjë armik. Se kështu e mendojnë disa prej sojit tonë shqiptar.

Paçka se ky popull ka një histori dhe jo dy. Kombi shqiptar nuk është një komb fetar, edhe pse nga intelektualë elitarë ndonjëherë është quajtur “komb katolik”, duke u nisur nga rrënjët historike, ngaqë fati i tij shpesh ka kaluar nëpër bazilikat e shenjta, ku dhe ka mbetur gjurma e tyre e gdhendur.

Kështu, fjala komb për herë të parë përmendet së kohën e Shtetit të Arbërit (shekullit XIII), ku në mbishkrimin epigrafik të Gëziqit bujarët arbër Progoni e Dhimitri shkruanin se bazilikën e Shna Premtes në Ndërfanës po ia blatonin “kombit të denjë” shqiptar. Prej asokohe e më sot, për 800 vite, nuk ka pasur ndonjë dykombësi të shqiptarëve. Një ishte kombi ynë dhe kur u mbajt Kuvendi i Arbërit më 1703.

Pjetër Bogdani, që u martirizua në Prishtinë, askund nuk shkroi për dy kombe, por vetëm për një, nga Preveza në Tivar, Sanxhak, Mitrovicë, Preshevë, Manastir etj. Ashtu si asnjë autor tjetër, shkrimtar, filozof, gjuhëtar nuk është shprehur për dy kombe ndër shqiptarë. Atëherë nga na erdhi ky kombi dytës? Në vendin e Lidhjes Shqiptare (e jo Kosovare) të Prizrenit!? Ngado që ta zësh fillin, ka vetëm një kombësi shqiptare. Kanuni i Lekë Dukagjinit i kapërcen Bjeshkët e Namuna, duke u shtrirë gjithkund në territoret dukagjinase, nga Mati në Gjakovë, Pejë etj.

E jo vetëm areali verior dokësor, por mbarë hapësira e territoreve shqiptare deri në Çamëri është e pandashme me “klon”, ani se me kufij shtetërorë po. Kudo është njëjtësia e alfabetit shqip, eposit, dokeve, folklorit, monumenteve etj. Të gjitha këto dihen, problemi është pse nuk përfillen si të tilla nga idhtarët e “kombit” hibrid në epruvetë? Kombi i ri që duan t’u dhurojnë shqiptarëve ka të njëjtën gjuhë me këtë kombin amë dhe një mijë arsye të tjera themelore për të mos qenë dysh.

Për gjërat e mëdha kombëtare elitat nuk hapin diskutime boshe, pasi jo çdo gjë mund të jetë objekt debati e diskutimi. Asnjë ngjarje historike madhore nuk është zhvilluar nga njëra pjesë shqiptare pa tjetrën. Themelues i shtetit më 1912, bashkë me Ismail Qemalin, ishte dhe Isa Boletini. Në qeveritë e Shqipërisë ka pasur gjithnjë ministra kosovarë, gjer figura simbol si Hasan Prishtina.

Mbi të gjitha e kemi një Gjergj Kastriotin e Nënë Terezën, Pjetër Bogdanin e Gjon Nikollë Kazazin, Naim Frashërin e Gjergj Fishtën, Ismail Kadarenë e Ali Podrimjen, Eqerem Çabejin e Idriz Ajetin, Musine Kokalarin e Ukshin Hotin, Tefta Tashkon e Anton Çetën e asesi këta nuk mund të jenë njëri i “kombit shqiptar” e tjetri i “kombit kosovar”!? Një kemi flamurin me shqiponjën me dy krena e jo me dy skiftera! Atëherë, çfarë kemi “dy” ne si shqiptarë, që të mund të përligjim praninë e dy kombeve? Një flamur simbolik të shtetit të Kosovës, që ende nuk ka mbushur dhjetë vjet?

Ai ka rolin e tij në përfaqësimin shtetëror të Kosovës, por jo dhe në atë kombëtar. Flamujt lindin, “shugurohen” në beteja, nuk krijohen në studio me kompjuter! Ato, ashtu si vetë kombet, i plazmojnë kohërat, historia, dëshmorët kombëtarë dhe nuk bëhen me dekrete. Kështu është ngjizur dhe flamuri ynë që na vjen prej Skënderbeut, i cili nuk mund të quhet hero dhe i “kombit shqiptar” dhe i “kombit kosovar”.

Kombi shqiptar formuloi gjatë luftës së Kosovës më 1999 një nga shprehjet më lapidare të tij, “një komb – një qëndrim”, që i zhvlerëson të gjitha sloganet e kohës së paqes. Kosova atë pranverë të përgjakshme u mbart në shtëpinë e vet dhe e vetmja fjalë që u tha ishte “vëllezërit kosovarë”, nga Tropoja në Sarandë.

Kurrë në Shqipëri nuk është thënë “miqtë” për kosovarët dhe anasjellta. Andaj cili forum shtetëror, konstitucional, akademik, apo referendar-popullor do ta kishte tagrin për të shpallur të ashtuquajturin “komb kosovar”?! Kombet kanë pasur kohën e tyre të formimit në Europë e më gjerë dhe tash më pak se kurrë është koha e krijimit të tyre.

Rrënjët shqiptare janë të përpajnuara si hardhia nëpër tokën shqipfolëse që nuk njeh piramida kufitare, ideologji, maniera intelektualiste. A e dinë leçitësit e kësaj pseudoteze se tash njëzet e pesë vjet dhjetëra e qindra familje këndej Morinit i kërkojnë rrënjët e të parëve të tyre matanë Pashtrikut, sepse njerëzit e të dyja anëve janë një popull e një komb. Pema e tyre gjenealogjike është një, edhe ajo familjare e autorit të këtyre radhëve fillesën e ka në Gjakovë e zgjatimet në Mirditë etj.

Por dhe e kosovarëve të Fierit, Rrashbullit etj. Cilit komb do t’i përkisnin ata? Po Abdurrahim Buza e Dervish Shaqja? Nuk është e rastit që djem e vajza të Kosovës thirren me emrat: Berat, Vlora, Rozafa etj., siç e vetmja autostradë që ndërlidh shqiptarët u pagëzua unanimisht me emrin simbolik “Rruga e Kombit”.

E nëse këto mund të quhen metafora patriotike, fundja duhet ditur nga të gjithë se sot ka një realitet jetësor mes Shqipërisë dhe Kosovës, që nuk e zhbën më asnjë lloj politike, kur qindra familje kosovare kanë shtëpitë e tyre të dyta në bregdetin shqiptar dhe se një pjesë të mirë të vitit e kanë të lidhur me të, apo rasti i Shëngjinit që tashmë është një qytet “kosovar” jo vetëm me pushues, por dhe me biznese.

Çfarë do të ndodhë me këta, kur të jenë këndej do t’i përkasin kombit shqiptar dhe kur të venë andej do të jenë të të paaftë, të paditur, analfabetë, cilëson maturantët, pjesa më e madhe e të cilëve me rezultate të shkëlqyera po prej dy muaj pas kangjellave të universiteteve. Një fakt ulëritës ky, e ai prapë nuk pranon dështimin e reformës, nuk merr masa për ta zgjidhur, por i qëndron deri në fund si i çartur duke lënduar mijëra 18-vjeçar të shkatërruar e bërë hi me një dorë, projekti i të cilëve selitur në vite ra në tokë për një kapriço qeveritare thurur me interesa klienteliste “kombit kosovar”? Gjithsesi, ky i fundit është një fiction pa kuptim.

Përndryshe, një metaforë e asgjësë. Sjellja si argument e shtetësisë, si element kushtetues i Kosovës – për ekzistencën e kombit, nuk e nxjerr dot në breg kaiken prej kartoni të kosovarizmit, që gjeti rastin të shfaqej pas disa zhvillimeve të reja të politikës qeveritare të Tiranës në Beograd, dy vitet e fundit, por që si duket kishte kohë që kurdisej si “filozofi” në sirtarët e Prishtinës dhe jo vetëm, në formën e ligjërimeve kundrarrjedhë. Përveç shtetit, të gjitha të tjerat shqiptarët këndej e ata andej i kanë të përbashkëta. Aq më tepër që ndër shqiptarë nuk po i mëshohet idesë së shtetit komb, por e kombit në dy shtete, siç ka ndodhur dhe me popuj të tjerë europianë.

Politikanët e Shqipërisë dhe Kosovës janë në të njëjtën linjë, për sa u përket qëndrimeve politike e diplomatike në rajon dhe reagimin e tyre kësisoj askush nuk e paragjykon, pasi ylli polar është integrimi europian. Në këtë kuptim Presidenti, Kryeministri, ministri i Jashtëm i Shqipërisë apo i Kosovës, kur vete në Bruksel, Beograd, Nju Jork nuk është i kësaj apo asaj partie shqiptare/kosovare, por në njëfarë mënyre përfaqësues i të gjithë shqiptarëve, pa e cenuar përkatësinë shtetërore të askujt nga ne, kudo që rrojmë e cilën nënshtetësi mbajmë në pasaportë, kur e mbara do të ishte që këtë ta kishim të dyfishtë. Këtë kombin hibrid “kosovar” do të ngriheshin dhe shkollarët e do ta kundërshtonin, duke thënë se ne kemi tashmë dhe abetaren të unifikuar mes dy shteteve, çka e ka “nënshkruar” dhe ministri i Jashtëm i Kosovës. Vetëm kombi kishte mbetur pa u përgojuar dhe “njollosur”.

Puna ishte të mos ndodhte ky keqkuptim, të mos krijoheshin dy pole kundërthënëse për një gjë të paqenë, sepse sado të bëhet moderne shoqëria, një shqiptar i Shqipërisë asnjëherë nuk ka për ta parë si të një kombësie tjetër një shqiptar të Kosovës, si një francez, italian, grek, serb etj., pikërisht se është ajo palca e pashprishur kombëtare, që nuk i bie ndesh qenies të gjithë bashkëqytetarë europianë.

Kombëtaria si trashëgimi nuk është folklorike dhe nuk mund të reformohet, aq më pak të riformatohet, në rrjedhat moderne. Koha do të kalojë dhe periferia e politikës dhe elitës nuk do të ndihet mirë me “klonimin” e vet kombëtar. Mohi i saj janë vetë shqiptarët e Kosovës që i ndjekin me interes të posaçëm zhvillimet në Shqipëri, duke qenë pjesë aktive e tyre, në biznes, turizëm, media, jetën artistike etj./Panorama/

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Op-Ed

Mëngjes në fashizëm

Published

on

Fashizmit nuk ia duron lehtë mideja mjetet e informimit. Për shembull, fashizmi i Vetëvendosjes e ka një parullë orwelliane: Mediet duhet të informojnë KREJT dhe DREJT

Vetëvendosje, e kam thënë e stërthënë, është lëvizje fashiste. Ka qenë një puro fashizëm gjatë aktivizmit të saj parapolitik dhe e ka përforcuar edhe më shumë prej se është kthyer në lëvizje politike dhe ka synuar marrjen pushtetit. Herën e parë kur erdhi në pushtet, ishte një lloj lehtësimi për të gjithë ata që si unë ia kanë frikën fashizmit, sepse ishte në bashkëqeverisje të plotë me një subjekt tjetër, ideologjikisht të kundërt dhe kështu gjasat e balansimit ishin të mëdha. E megjithatë ajo qeverisje nuk pati jetë veçse për pak ditë. Gabonim. Fashizmi nuk ka bashkëshorte. Është beqar përdhunues.

Nuk është një fashizëm që ka pikur nga qielli. Nuk është fashizëm që ka mbirë nga ferri, në ndonjë natë të errët të ndonjë frike a kiameti. Është thjesht fashizmi i rëndomtë, të cilit ia ka shtruar rrugën me lule për njëzet vjet një qeverisje banditësh të rrugës (subjektet e dala nga lufta, ose lëvizja e armatosur) dhe banditëve me kravatë (lëvizja paqesore). Është fashizmi që në kohë normale demokracie e zhvillimi thjesht rri i strukur në gjirize, duke u cakërruar dhëmbët nga frustrimi, pa mundur ta nxjerrë kokën as për të marrë pak diell.

Për njëzet vjet LDK, PDK dhe AAK në vend se ta ushtronin qeverisjen, e kanë ushtruar banditizmin dhe krimin e organizuar. Kanë shkuar deri aty sa nuk ka një gjë të vetme për të cilën do të mund të thoshin: në rregull, nuk kemi lënë të zezë pa bërë, por ja këtë nuk do ta bëjmë. Thjesht, nuk ka pasur të zezë që nuk do ta bënin, deri aty ku nuk ndërhynte presioni ndërkombëtar. Aty ndaleshin, sigurisht. Arsyet mund të jenë të ndryshme.

Pushteti i tyre ishte pushteti i arrogancës së liderit dhe të bëmës. LDK përdorte aurën e liderit, Ibrahim Rugovës, që i kishte prirë lëvizjes paqesore për një dekadë. Kjo është arroganca e liderit. Subjektet e dala nga lëvizja e armatosur përdornin aurën e bëmës së tyre, natyrisht të hiperbolizuar dhe mitizuar. Pak rëndësi kishte. Arroganca e bëmës ua mundësonte ta ushtronin arrogancën e rrugës, pushtetit. Si rezultat, nuk ka mbetur e mirë e përbashkët pa u keqpërdorur, vjedhur e plaçkitur. Vetëm sepse mundnin dhe vetëm sepse, si ata banditët e lagjës, shkonin me mendjen se askush nuk guxon t’u thotë se i kanë sytë e zinj.

Kjo, me pak fjalë (pa e injoruar rrezikun që mund të sjellë ky thjeshtëzim), është rruga e shtruar me lule për fashizmin. Fashizmin e Vetëvendosjes. Kjo ka bërë që Vetëvendosje, fashizmi, sot ta ketë arrogancën e popullit (përkatësisht votës). Arroganca e popullit është, s’do mend, ku e ku më e rrezikshme se ajo e banditizmit të rrugës. Sepse, në fund, edhe fashizmi është banditizëm, por banditizëm ideologjik. Dallimet janë esenciale. Banditizmin e rrugës një ditë edhe e mposht, atë ideologjik është bukur më zor.

Arroganca e popullit (votës) sot ia lejon fashizmit të përpiqet ta kontrabandojë ligjin për zgjedhjet. Atë që e bëjnë për të mirën e tyre, duan ta shesin për të mirën e përbashkët. Arsyetimet i kanë para veprimeve. Sepse së pari prodhojnë arsyetime, pastaj veprime që nuk janë veprime në vetvete e për vete, por si pasojë direkte të arsyetimeve. Arsyetimi është e mira e tyre, dobia e tyre; madje, parimi i tyre.

Arroganca e popullit (votës) ua mundëson të kenë lehtësinë fashiste ta imponojnë ligjin për konfiskimin e pasurisë, duke ua mësyrë kundërshtarëve dhe të tjerëve pa asnjë provë dhe pa asnjë aktgjykim. Tjetri është armiku. Drejtësia është ajo që ndien dhe mendon fashizmi. Një herë ndalohesh, pastaj i gjejnë (sajojnë) provat dhe i nxjerrin përfundimet. Kur të harxhohen kundërshtarët, të tjerët janë populli (votuesit).

Arroganca e popullit (votës) bën që dështimet e pushtetit (fashizmit) të shihen si sajesë e mediave, kundërshtarëve, armiqve të popullit. Mediet duhet të hetohen. Duhet të mbahen nën kontroll. Duhet të informojnë DREJT dhe KREJT.

Janë zbythur në këto tri raste? Me gjasë po. Asnjë lehtësim. Asgjë nuk ka përfunduar. Për më tepër, më e rëndësishmja: zbythja tregon se jemi duke ngrënë kafjall. Kafjalli është i lehtë. Në drekë servohet ushqim më i fortë.

*Shkruar për GazetaExpress.com

Continue Reading

Op-Ed

Çfarë ka ndodhur me Donald Trump?

Published

on

By

Ai ishte shumë këmbëngulës gjatë kohës që po largohej nga Shtëpia e Bardhë:”Unë do të mbetem në politikë!”. Ishte një fund i trazuar i presidencës – fajësimi, faljet skandaloze, por edhe një debat i fortë mbi rezultatin e zgjedhjeve presidenciale – por Trump e dinte se kishte pas ndjekës të përkushtuar, ndaj ai synonte të mbetej një zë i fortë në politikën amerikane.

Dhe jo vetëm ai:Familja e tij ishte e etur të përfitonte nga suksesi i tij elektoral. Zakonisht një ish-president mban një profil të ulët pasi lë detyrën. Ai nuk do ta bënte atë. Por do të mbetej figura dominuese në partinë e tij. Por planet nuk i shkuan mirë.

Presidenti u vendos në shtëpinë e tij të re, duke u bërë thirrje miqve që ta ngrinin zërin mbi mënyrën e padrejtë se si ishte trajtuar, dhe të anoheshin për prokurorët që ishin më shumë sesa duhej të zellshëm kundër tij. “Ai të lodh duke e dëgjuar përherë më këto gjëra!”- rrëfeu një mik.

Ishte viti 2001, dhe ish-presidenti ishte Bill Clinton. ”Kur një president largohet nga detyra, ne presim që ai të zhduket nga skena për një farë kohe, që t’ia lëshojë skenën presidentit të ri, dhe të na japë pak kohë për të harruar se përse nuk u penduam që e lamë të largohej”-shkruante “Time”.

Nuk ka gjasa që Donald Trump ta telefonojë Bill Clinton për t’u takuar. Dhe kjo jo sepse Klinton do ta refuzonte ftesën. Por sepse nëse do të uleshin të bisedonin, të dy burrat mund të zbulonin se kishin diçka të përbashkët për të diskutuar. Trump ka mbetur papritur shumë i mënjanuar që nga largimi i tij nga detyra.

Shumë pak njerëz mund ta kishin imagjinuar këtë. Philip Bump i “Washington Post”shkroi kohët e fundit se nëse kërkon në Google imazhet e fundit të Trump, të dalin në shumë ato të kohës para se ai kandidonte për president.

Teoria më popullore për zhdukjen e Trump nga skena, është se ndalimi që i bëri Twitter (dhe faqet e tjera të mediave sociale), e kanë dëmtuar shumë aftësinë e tij për të arritur një audiencë të gjerë. Me llogarinë e tij në Twitter në majë të gishtave, ai mund të shfrynte dufin ndaj kujtdo dhe ndaj gjithçkaje, dhe do të pëlqehej dhe komentohej nga miliona ndjekës.

Media do të raportonte me siguri mbi qëndrimin e tij të fundit. Eklipsimi i Trump duket se fillon rreth 8 janarit, kur Twitter njoftoi ndalimin e profilit të tij. Është e qartë se Trumpit i mungojnë postimet në shkurtra në Twitter, dhe marrja e reagimeve të menjëhershme nga audienca.

Ai ua dërgon me e-mail gazetarëve deklaratat e tij – ndonjëherë disa në ditë – me shpresën se ata do t’i postojnë në Twitter, por nuk është e njëjta gjë. Por edhe teoria e Twitter-it ka të meta. Postimet e Trump mund të shkaktonin drithërima tek zyrtarët qeveritarë, por ato kishin nisur ta humbnin forcën e tyre që pas vitit 2019.

Më pak njerëz kishin filluar që të reagonin ndaj tyre, dhe përpjekjet e Trump për ta kompensuar atë rënie thjesht duke postuar më shpesh, e dobësuan më tej efektin. Amerikanët dukej se po bëheshin më të ngopur me deklaratat e vrazhda të presidentit.

Përveç kësaj, dikush që ka famën e Trump s’ka nevojë për të pasur doemos një llogari në Twitter. Si një kandidat presidencial rebel në vitin 2015, Trump zbuloi se llogaria në atë platformë, i siguronte një mënyrë të dobishme për të drejtuar diskursin, edhe pse pak gazetarë apo politikanë e morën në fillim seriozisht kandidimin e tij.

Por kur ishte president, Trump kishte edhe shumë mënyra të tjera në dispozicion për të diktuar vëmendjen e medias:konferencat për shtyp, intervistat zyrtare, dhe adresat e Zyrës Ovale. Megjithëse ndonjëherë u shmangej këtyre metodave si president – ai nuk dha një adresë të Zyrës Ovale deri gati 2 vjet pas nisjes së mandatit të tij – ai po përdor tani mjetet që i mbeten në dispozicion.

Për disa kohë pas përpjekjes për grusht shteti më 6 janar 2001, Trump qëndroi çuditërisht i heshtur, me sa duket duke dëgjuar këshillat e ndihmësve, të cilët i sugjeruan që të mbante kokën ulur ndërsa Senati ishte ende duke shqyrtuar fajësimin e tij. Por që kur Senati nuk arriti ta dënojë, Trump ka qenë më i zëshëm.

Ai ka vazhduar të bëjë deklarata publike, përfshirë ato në mbledhjen e Komitetit Kombëtar Republikan fundjavën e kaluar, dhe ka dhënë intervista në disa prej stacioneve televizive të  të preferuara prej tij. Gjithashtu ai ka dhënë të paktën një duzinë intervistash për librat e shkruara rreth presidencës së tij.

Trump mund të tërhiqte më shumë vëmendje, nëse do jepte një intervistë për një gazetar më kundërshtar. Trump mund të jetë viktimë e suksesit të tij të dikurshëm në diktimin e ciklit të lajmeve. Së pari, ndoshta media ka filluar më në fund ta kuptojë leksionin në lidhje me mbulimin e “karremave” të tij, që ishin deklarata gjithnjë e më boshe.

Së dyti, aftësia e Trump për të diktuar lajmet, varej pjesërisht nga provokimet e tij gjithnjë e më të forta. Dhe pasi ke provuar të përmbysësh një palë zgjedhje presidenciale, nuk ke shumë hapësirë ​​për të përshkallëzuar më tej. Trump pati sukses duke u shndërruar në një zëdhënës të ankesave të bazës së tij të mbështetësve.

Por ankesat e tij në lidhje me zgjedhjet – edhe pse ai është përpjekur t’i cilësojë ato si vjedhje të zgjedhjeve – janë në thelb vetëm për atë që ai e sheh si një fyerje personale ndaj tij, dhe jo si një kauzë kombëtare.

Sondazhet tregojnë se shumë republikanë besojnë se zgjedhjet e vitit 2020 ishin të manipuluara, dhe dëmi që do t’i sjellë kjo besimit tek demokracia në planin afatgjatë, është i rrezikshëm. Megjithatë në një të ardhme më të afërt, askush nuk do të mbetet aq i zemëruar personalisht për këtë sesa vetë Trump.

Disa ndjekës që e shihnin atë si një njeri që mund të sfidonte establishmentin, do ta shohin tani humbjen e tij si provë se politika është e pandryshueshme, dhe do të zhyten në apati apo do të shkëputen prej tij. Për të tjerët, humbja e Trump e bën atë një humbës. Ndaj ata do të kërkojnë tani “heronj” të tjerë.

Edhe pse ka humbur ndikimin në media, Trump mbetet në kontrollin e Partisë Republikane. Një pakicë e konsiderueshme e popullsisë e mbështet ende atë. Ai kryeson në sondazhet mbi votuesve e Partisë Republikane për kandidatin zyrtar të presidencialeve të vitit 2024. Republikanë të njohur si Kevin Mccarthy dhe Steve Scalise, bëjnë vazhdimisht pelegrinazh në rezidencën e Trump Mar-a-Lago për të forcuar pozitat e tyre. Komiteti i fushatës për republikanët e Senatit duket se shpiku një çmim enkas për Trump.

Edhe figura të tilla si Mitch Mcconnell dhe Nikki Haley, që e kritikuan ashpër Trumpin për ngjarjet e 6 janarit, kanë deklaruar se do ta mbështetin atë, nëse ai ishte do të ishte i nominuari për zgjedhjet e vitit 2024. Por ajo që zotëron Trump është fuqia negative – fuqia për të siluruar çdo republikan që nuk është dakord me të. Ai e ka humbur pjesën më të madhe të fuqisë së tij pozitive – aftësinë për t’i bërë gjërat të ndodhin, për të falur, dhe për të çuar përpara kauzat.

Problemi themelor për Trump është se pavarësisht përpjekjeve të tij më të mira po edhe atyre më të poshtra, ai nuk është më president. Ai thjesht nuk ka shumë rëndësi tani në SHBA. Kjo gjë i ndodh çdo presidenti sapo largohet nga detyra – madje edhe atyre si Bill Clinton, që largohen nga posti relativisht popullorë, në një kohë që Trump nuk ka qenë kurrë i tillë.

Përgjatë karrierës së tij politike, Trump ka vepruar sikur të jetë imun jo vetëm ndaj pasojave ligjore për veprimet e tij por edhe ndaj të gjitha rregullave tradicionale të politikës, dhe ka arritur të bindë shumë analistë se kjo është e vërtetë. Deri më sot, ai ka qenë i suksesshëm në shmangien e ligjit, por rregullat tashmë e kanë zënë mat. /Përktheu: Alket Goce-abcnews.al

 

Continue Reading

Op-Ed

Qysh duhet me u dënu Shefqet Krasniqi për seksizëm?

Published

on

Një hoxhë i njohur shprehu qëndrime seksiste në një emision debatues. Ai tha pak a shumë që “gruaja e ka vendin në kuzhinë, e burri në odë”. Dhe, rrjeti social Facebook gjëmoi në protestë kundër kësaj ndarjeje territoresh në baza gjinore. Një gjëmim, absurditetin dhe realitetin e të cilit duhet me e trajtu fort seriozisht.

Unë nuk besoj aspak që dikush ka pritë prej të pandehurit, Shefqet Krasniqi, me shpreh qëndrime feministe. Unë nuk besoj aspak që dikush, kushdo, pret prej një hoxhe, cilitdo hoxhë, që me shpreh qëndrime feministe.

Po e them troç atë që e dimë të gjithë: feja islame, ashtu si dy fetë tjera abrahamike, është qysh në thelb seksiste parë prej cilësdo perspektivë feministe. E matanë këtij thelbi, nëse mund të dilet matanë thelbit, gjallon një histori e gjatë dhe tmerruese e shtypjes së grave. Një shtypje e bërë bash prej çdo sekti e bash ndaj çdo gruaje.

Prandaj, me reagu ndaj një deklarate të caktuar seksiste të një hoxhe nënkupton fillimisht me e mbulu seksizmin blatant që përfaqëson vetë ekzistenca e hoxhës dhe e fesë. Sidomos në vendin tonë.

Por, ka diçka shumë më të rëndësishme. Është një formë specifike e këtij reagimi që po dënon thjesht praninë e hoxhës në debatin publik.

Ky reagim specifik na kallëzon së pari ‘marshin automatik’ në të cilin është vendos feminizmi kosovar në rrjetet sociale. Duke shfrytëzuar papërcaktueshmërinë gati të plotë teorike, e për rrjedhë edhe ideologjike, ky feminizëm në kërkesën për mobilizim bëhet pseudo-feminizëm, e si i tillë tepër i adoptueshëm dhe tepër fleksibil – siç nuk ekziston tjetërkund pos Kosovës.

Dhe pikërisht ky mobilizim na çon në karakterin e tij ekskluziv e jopolitik [jostrategjik].

Unë nuk njoh ndonjë feministe apo feminist që nuk ka mbetje seksiste. Bile, sa më shumë të ketë lexuar në fushën e studimeve gjinore, aq më të vetëdijshëm janë për ato mbetje. Ta zëmë, shumica prej nesh ende mbiemërohemi me emrat e familjes së babait, veç të babait, e jo edhe të nënës. Dhe s’ka as kërkesë që kjo të ndryshojë. Disa prej nesh, gra, i shtojnë ende mbiemrit të tyre edhe atë të burrit derisa kjo nuk ndodh me burrat. Pak prej nesh kemi shpreh pakënaqësi me nacionalizmin toksik shqiptar dhe kemi kontestuar figura historike seksiste. Përkundrazi, ne vazhdojmë t’i himnizojmë ato. Pak prej nesh kemi shpreh pakënaqësi për himnin shqiptar që ka gjuhë eksplicite seksiste.

Pra, ne nuk jemi puritanë në feminizëm. E as nuk mund të jemi duke marrë parasysh ngushtësinë e gjuhës. Por, është e rëndësishme të kemi qëndrime radikale. Dhe, të kesh qëndrime radikale nuk nënkupton domosdo t’i shprehësh ato me metoda radikale. Të kesh qëndrime radikale, në varësi të vetë qëndrimeve natyrisht, nënkupton t’i kuptosh ato prej rrënjës së tyre. Të mos jesh laraman.

Pra, ne duhet të jemi radikalë e qartë të përcaktuar në atë që besojmë – e njëkohshëm edhe pranues ndaj atyre që kanë bindje tjera. Pranues, para së gjithash, sepse përveç që nuk i dimë aq mirë rrënjët e bindjeve tona feministe, ende po mësojmë gjëra elementare.

Dhe, duke qenë në këtë marsh automatik reagues tepër përjashtues, kjo na çon drejt kërkesës aktualisht absurde për hoxhallarë feministë. Një kërkesë që e çkuptimëson angazhimin e deritashëm për zgjerim të fushës së luftës për barazi.

Duhet me e kuptu që jemi të kurthuar brenda një gjuhe e një politike gjuhësore që duhet me u ndërru. Me plot ofshama, sharje, fraza, emra, fjalë, togfjalësha, nënkuptime e parakuptime seksiste. Dhe, meqë gjuha është ndodhi shoqërore, që ekziston vetëm duke qenë e përbashkët, e prandaj e kuptueshme, seksizmit është e zorshme t’i shpëtojmë. Dhe pikërisht kjo fushë duhet zgjeruar me urgjencë.

Në intervistën e hoxhës Krasniqi unë nuk u befasova nga ndarja në baza gjinore që i bëri hapësirës. Në fakt, ajo që më befasoi është se ky hoxhë – me të drejtë – denoncoi pikërisht diskriminimin e grave në kanunin e Lekë Dukagjinit. Edhe kjo na tregon që metodat radikale e përjashtuese që shprehin qëndrime laramane e të papërcaktuara duhet me u ndërru. Në vend të përjashtimit – që potencialisht mund të prodhojë edhe kundër-reagim të madh e të fuqishëm ose thjesht vetizolim në hapësirat ‘private’ të diskutimit – do të duhej promovuar gjithëpërfshirja dhe përballja.

Shoqëria jonë është qartazi e ndarë në dy grupe. Në konservatorë dhe në liberalë. Konservatorët, ani pse shumicë dërrmuese, kanë një përfshirje tepër të vogël në sferën publike. E liberalët, edhe pse pakicë dërrmuese, kanë përfshirjen dominante. Kjo pashmangshëm prodhon ndjesi të represionit e më pas edhe dezintegrimit te pjesa konservatore e shoqërisë.

Emancipimi – besoj është e qartë për secilin – në vende kapitaliste derdhet njësoj si vetë kapitali: vertikalisht, prej lart poshtë. Përgjithësisht, janë njerëzit të cilët kanë më shumë pasuri e mundësi që marrin arsimim më cilësor e qasje më të madhe në këtë ‘produkt’. Prandaj, qasja përjashtuese përveç që në mënyrë direkte sulmon pjesën më të lëndueshme edhe ekonomikisht të shoqërisë, gra e burra bashkë, ajo kufizon vrazhdë edhe hapësirën për emancipim ndaj këtyre njerëzve.

Prandaj, dënimi i seksizmit të hoxhallarëve nuk duhet bërë nga lëngimi për t’i zgjatur jetën laramanisë tonë gërditëse. Që në një anë të kemi feminizëm në publik, dhe seksizëm të tolerueshëm në hapësirat private. Hoxhallarët duhet të dënohen nga lëngimi për emancipim të gjithmbarshëm shoqëror. Dënimi duhet të jetë në atë mënyrë që hoxhë Shefqet Krasniqi nga denocnimi i Kanunit të kalojë – me të njëjtat parime – edhe te denoncimi i praktikave islame, e edhe te denoncimi i vetes së tij.

Secili, sado i varfër qoftë, ka të drejtë të ketë qasje në emancipim.

Continue Reading

Trending